System kontroli stóp procentowych Rezerwy Federalnej (część II) — Wprowadzenie odsetek od nadwyżek rezerw

W poprzednim artykule przeanalizowaliśmy system korytarza stóp procentowych Rezerwy Federalnej przed kryzysem finansowym w 2008 r. („Szczegółowe wyjaśnienie systemu kontroli stóp procentowych Rezerwy Federalnej (część I)”). W tamtym czasie, ze względu na ograniczoneRezerwyże banki posiadały depozyty w Rezerwie Federalnej, Fed stosował stopę dyskontową jako górny limit i operacje otwartego rynku do kontrolowania dolnego limitu.

Jednak po kryzysie finansowym w 2008 r. Rezerwa Federalna wprowadziła luzowanie ilościowe na dużą skalę, znacznie zwiększając płynność rynku i czyniąc system korytarza stóp procentowych nieskutecznym. Aby zaradzić tej sytuacji, Rezerwa Federalna wprowadziła stopę procentową odTEs Reserves (IOER) w 2008 r. jako nowy dolny limit stóp procentowych. W tym artykule szczegółowo przeanalizujemy tę zmianę polityki i jej wpływ na system kontroli stóp procentowych.

Wprowadzenie odsetek od nadwyżek rezerw (IOER)

IOER odnosi się do odsetek płaconych przez Rezerwę Federalną od części rezerw bankowych utrzymywanych ponad wymagane rezerwy. Przed 2008 r. Rezerwa Federalna nie płaciła odsetek od depozytów bankowych, co skutkowało nieskutecznym dolnym limitem dla korytarza stóp procentowych w USA, polegając zamiast tego na operacjach otwartego rynku w celu kontrolowania rynkowych stóp procentowych. Jednak bezprecedensowy nadmiar płynności spowodowany kryzysem finansowym poważnie podważył skuteczność operacji otwartego rynku, powodując gwałtowny spadek rynkowych stóp procentowych.

Aby temu przeciwdziałać, Rezerwa Federalna wprowadziła IOER w październiku 2008 r., mając na celu ograniczenie spadku rynkowych stóp procentowych poprzez płacenie odsetek bankom. Gdy stopy procentowe, jakie banki mogły uzyskać na rynku, spadły poniżej IOER, były bardziej skłonne do deponowania nadwyżek środków w Rezerwie Federalnej, utrzymując w ten sposób rynkowe stopy procentowe powyżej poziomu IOER.

Zmiana IOER: od narzędzia dolnego limitu do narzędzia górnego limitu

Chociaż początkowo środek ten skutecznie zahamował spadkową tendencję stóp procentowych, stało się oczywiste, że instytucje finansowe spoza sektora bankowego, które posiadały duże ilości gotówki i nie mogły bezpośrednio korzystać z IOER, kontynuowały obniżanie rynkowych stóp procentowych, ostatecznie przełamując dolny limit IOER.

Co ciekawe, Rezerwa Federalna odkryła, że ​​w środowisku ekstremalnej płynności IOER zaczął funkcjonować jako górny limit stóp procentowych. Gdy rynek był zalany funduszami, a salda rezerwowe banków w Rezerwie Federalnej gwałtownie wzrosły, rynkowe stopy procentowe wzrosły. Banki wycofywały rezerwy z Rezerwy Federalnej i pożyczały je po wyższych stawkach rynkowych, co powodowało, że rynkowe stopy procentowe spadały poniżej IOER.

Zjawisko to wykazało, że w warunkach obfitej płynności rola IOER jako narzędzia dolnego limitu osłabła, ale nieświadomie przyjęła rolę górnego limitu stóp procentowych. W grudniu 2008 r. Rezerwa Federalna dostosowała zakres docelowych stóp funduszy federalnych do 0–0,25% i ustaliła IOER na górnym limicie tego zakresu, co dodatkowo potwierdziło nową funkcję IOER jako górnego limitu w korytarzu stóp procentowych.

Logika kontroli stóp procentowych w obliczu nadmiaru płynności

Gdy rezerwy banków w Rezerwie Federalnej gwałtownie wzrosły z około 10 miliardów dolarów przed 2008 r. do 800 miliardów dolarów na początku 2009 r. i osiągnęły nawet 3 biliony dolarów w kolejnych latach, logika kontroli stóp procentowych uległa zasadniczej zmianie.

Przy normalnych poziomach rezerw IOER mogłoby skutecznie służyć jako dolny limit stóp procentowych. Jednak w scenariuszu nadmiernej płynności rynku wpływ IOER na ograniczenie spadków stóp procentowych był ograniczony.

Gdy rynkowe stopy procentowe przekroczyły IOER, banki wycofywały rezerwy z Rezerwy Federalnej i pożyczały je po wyższych stawkach rynkowych, zwiększając fundusze rynkowe i powodując spadek stóp procentowych. Ten mechanizm stopniowo przekształcił IOER w narzędzie górnego limitu stóp procentowych, podczas gdy tradycyjna stopa okna dyskontowego straciła swoją dominującą rolę w kontroli stóp procentowych.

Wpływ IOER na rynek: analogia do rynku wieprzowiny

Aby obrazowo wyjaśnić tę zmianę, rozważmy analogię z „rynkiem wieprzowiny”: załóżmy, że fabryka wieprzowiny ustala górny limit cenowy wieprzowiny na 20 juanów i kontroluje ceny poprzez podaż rynkową. Gdy podaż rynkowa jest nadmierna, ceny wieprzowiny spadają, ale fabryka skupuje wieprzowinę od niektórych dostawców po 10 juanów. Jednak podaż rynkowa pozostaje przytłaczająca, powodując dalszy spadek cen, ostatecznie przekraczając dolną granicę 10 juanów.

Następnie ceny wieprzowiny odbijają, ale niezależnie od wahań rynkowych, ceny nigdy nie przekraczają 10 juanów. Powodem jest to, że gdy ceny przekraczają 10 juanów, sprzedawcy wieprzowiny wycofują wcześniej przechowywaną wieprzowinę z fabryki i sprzedają ją po wyższych cenach, stabilizując ceny. Jest to podobne do roli IOER na rynkach finansowych: gdy rynkowe stopy procentowe rosną powyżej IOER, banki wycofują rezerwy z Rezerwy Federalnej i pożyczają je po wyższych stopach, ostatecznie obniżając stopy procentowe do poziomu IOER.

Wniosek

Wprowadzenie Interest on Excess Reserves, początkowo pomyślane jako narzędzie dolnego limitu w korytarzu stóp procentowych, stopniowo przyjęło funkcję górnego limitu pośród nadmiernej płynności rynku. Ta zmiana nie tylko odzwierciedla głęboki wpływ kryzysu finansowego na politykę pieniężną, ale także oznacza dostosowanie Rezerwy Federalnej i dostosowanie się do kontroli stóp procentowych w nowej normalności.